به هنگام نگاهت مست نبودم غافل از عشق وصفایت هم نبودم
عهد و پیمان در میان هم خوب ببستم-هم داده بودی نامه و امضا بدستم
اینچنین بود که شکستم عقل و بالم را بدستم!
در تلاشی پر بلا بودم بسی تا نباشد باتو جز من هیچ کسی
دشمن هر خود پرست بودم بسی مخلص روز جلست بودم بسی
عهد من با تو به خون بود تا ابد که بجز من مهر نه ورزی بر کسی
وه چه بودم مست و بیدار من بسی سوی مسجد شُرب نابی بر لبی
بر در روز الست هم مست بودم من ولی پشت درب آخرت هم سجده ها کردم بسی
در رهت خانه خراب کردی مرا نه نه باور ندارم برده ای از یاد مرا
زتب کنج لبانت مبتلایت بوده ام تو ولی باور نکردی زهر جان دادی مرا
میگسار کوی تو بودم ولی تو بخنجر نیش مرگ دادی مرا
من به یادت داده ام جان ای رفیق تو چرا عهدت شکستی ای رفیق
من به هجرت به بیابان میزنم در سرایت یاد من هستی رفیق
عهد دوستی باتو بستم تا ابد در نگاهت مانم و آخر نمانم ای رفیق
عهد و پیمان را شکستی ای رفیق در کنار اجنبی بینم ترا من ای رفیق
میگسار خانه ای بینم تو را بر در کاشانه ای بینم تو را
حال شکسته عهد و قلبم ای رفیق قطره قطره آید اشکم ای رفیق
عهد شكستنها چکار آید تو را راز دلها را شکستی ای رفیق
ناشکیبایم بدوریت،ناتوانم عهد شکستن داده مرگم ای رفیق
حال،سوزش ِ زخم دلم را میشنوی نعره های اسب آهم میشنوی
پاره گردیده ترک خورده دلم چون مریضی ناله کرده میشنوی
ای رفیق نیمه راه مدرسه این صدای گریه ام را میشنوی
اشک خونم در دلم لبریز شده زیر خنجر هم دلم افسون شده
ای رفیق نیمه راهم نارفیق بر مزارم گریه کردن را چه سود است ای شفیق
