شدم عاشق و عشوه می جویم

شدم رسوا وبرگ گل می بویم

 

عاشق نشده دیوانه شدم

نادیده خراب عالم شدم

 پادشاه  عقل و عرفانم،مپرس  

خود گرفتار و دل آزارم مپرس

من از این عقل، تلی ویرانه ام

رانده از هر مسجد و کاشانه ام

گر بر سرم کوس رسوایی زنند

اهل و عاقلا را طعن دیوانه زنم